Yazar Nazım Peker, Türkiye’deki asgari ücret belirleme sürecini ve açıklanan yeni rakamın toplumsal yansımalarını eleştirel bir dille ele almaktadır. Metinde, çalışan nüfusun büyük bir kısmının bu ücretle geçinmek zorunda kalmasına rağmen, artış oranının beklenen enflasyonun ve açlık sınırının altında kalması temel sorun olarak vurgulanmaktadır. Karar mekanizmasındaki asimetrik yapı ve işçi temsilcilerinin sürece dahil edilmemesi, belirlenen tutarın meşruiyetini ve vicdani boyutunu sorgulanır hale getirmektedir. Yazar, ekonomik yönetimin dar gelirliyi yoksullukta eşitleme eğiliminde olduğunu savunarak, hayat pahalılığı karşısında bu maaşın temel insani ihtiyaçları karşılamada yetersiz kalacağına dikkat çekmektedir. Sonuç olarak, siyasi manevraların ve komisyon kararlarının ardındaki gerçek yaşam mücadeleleri üzerinden karamsar bir tablo çizilmektedir.