Erol Sunat’ın kaleme aldığı bu metin, toplumsal ve bireysel hedeflerin sembolü olan "zirveye çıkış" yolculuğunda yaşanan ahlaki ve insani savrulmaları eleştirmektedir. Başlangıçta birlik ve beraberlik içinde çıkılacağı vadedilen bu yolculukta, bireyler zirve tutkusuna kapılarak dostlarını, vefayı ve ideallerini dağın eteklerinde bırakmışlardır. Dış müdahaleler ve nifak tohumlarıyla insanlar birbirine hasım edilmiş, toplum çeşitli gruplara bölünmüştür. Zirve; sadece tek başına geleni kabul eden, bencilliği dayatan bir makam hâline gelmiştir. Metin, geçmişteki büyük "düğüm çözenler" gibi yeni bir kurtarıcı umudunu korurken, zirveye ulaşanların ideallerini değil sadece kendilerini oraya taşıdıklarını ve aşağıda kalanlara yalnızca ruhsuz bir el salladıklarını vurgular.